köş e köşe köşe köşe

dürüst olmak gerekirse bazen zihnimin içinde aynı anda elli tane sekme açıkmış gibi hissediyorum ve bu durum dışarıdan bakıldığında her şeyi kolayca hallediyormuşum gibi görünse de aslında kendi içinde tam bir maraton. Okulda herkesin çözüp geçtiği konuların en derinindeki "neden" sorusuna takılıp kalırken, bir yandan da LGS gibi hız canavarı bir sınavın baskısını omuzlarımda hissetmek gerçekten çok yorucu; çünkü ben bir formülü ezberlemek değil, o formülün nasıl doğduğunu keşfetmek istiyorum ama sistem benden sadece şıkkı işaretlememi bekliyor. Olimpiyat sorularıyla sabahladığım gecelerin sonunda sınıfa gidip en baştan, çoktan bildiğim şeyleri dinlemek bazen sabrımı zorluyor ve açıkçası en sevdiğim teorileri ya da karmaşık denklemleri heyecanla anlatabileceğim, beni gerçekten anlayacak birilerini bulamamak bazen kendimi ıssız bir adada yaşıyormuşum gibi hissettiriyor. Yine de biliyorum ki bu zihinsel dağınıklık ve mükemmeliyetçilik sancıları aslında sahip olduğumuz o farklı rengin bir parçası, bu yüzden kendimizi sisteme uydurmaya çalışırken o meraklı ruhumuzu kaybetmememiz gerektiğini düşünüyorum.